Goed, beter, best

Goed zijn in je vak is één: anderen laten weten wat je doet is twee. Als kleine zelfstandige doe ik dat gewoon zelf en mocht je denken dat zoiets voor iemand in mijn werkveld een eitje is: helaas, nee. Waar ik bij anderen direct de vinger op de zere plek kan leggen ontstaat nogal eens een zoektocht bij wat ik zelf schrijf. Zeker als het gaat om een heldere tekst voor een workshop of training. Ik blijf schaven, het blijft schuren.
‘Perfectionisme’, roept mijn partner. ‘Goed is toch ook een keer goed genoeg?’ Ja, en nee dus. Het kan beter, dus moet het beter. Maar dat lukt me niet altijd in mijn eentje.
Daarom besloot ik mee te doen aan een training waarin ik in een tienstappenplan zou werken aan de promotie van een van mijn diensten. Ik wilde graag het beste in mezelf naar boven halen en dompelde me onder in doelen, structuren, strategieën, promotiemiddelen en meer. Het pakte! Van andere deelnemers hoorde ik dat ik de hele tijd fanatiek zat te schrijven en dat had ik zelf helemaal niet door. Wel achteraf natuurlijk, want mijn werkboek was één lawine van aantekeningen. Mijn Analyticus was losgebroken!

Is dat het beste in mezelf? Ik ben geneigd daar niet al te positief over te zijn. Analyseren is een kwaliteit, ik weet het. Maar op het moment dat mijn Analyticus de boventoon voert houdt Creativiteit zich stil. Daar voel ik me vaak een beetje ‘unheimisch’ bij, vooral achteraf, omdat ik stiekem wel ietsje meer van C. houd dan van A. Gelukkig waren we die middag gekoppeld aan een samenwerkingspartner en door een gesprek over passende beelden zoeken (‘foto’s met mensen die vol passie zitten te schrijven lijken vaak een beetje kazig’, zei ik) werd C. opeens weer klaarwakker. Bij mij, en bij mijn gesprekspartner, die ook stevig met haar A. in de weer was geweest. Ze zei dat het ook heel anders kon en herinnerde me aan het interview dat Ivo Niehe in 1986 had met Roald Dahl. Bij hoge uitzondering mocht er toen gefilmd worden in Dahls schrijvershutje en dat leverde misschien wel de beste beelden op van een schrijvende schrijver die je maar kunt wensen.
In de kleine rommelige kamer – ‘niemand mag er ooit komen schoonmaken’ – stond een aftandse fauteuil met een gat er in zodat Dahl een kwetsbare plek in zijn rug niet voelde, een groot houten schrijfblad met groen vilt op de leuningen van die stoel, een schuiertje ernaast om gumresten weg te vegen, 6 scherpgeslepen potloden, speciaal geel gelinieerd papier, een oude ijzeren bureaulamp precies op de juiste plek boven zijn handen en een kale, met houten blokken gevulde koffer als voetenbank. Vastgezet met ijzerdraadje aan de poten van de stoel zodat die koffer altijd op precies de perfecte afstand stond.
Alles stond in het teken van persoonlijk comfort, zodat niets hem kon hinderen bij het laten vloeien van de woorden. En dat straalde hij uit tijdens het schrijven: opperste concentratie in een setting die je nooit zou kunnen bedenken als je hem niet had gezien. Wat een beeld!

Ik heb me nu voorgenomen mijn teksten aan te gaan passen volgens de regelen der kunst die ik net heb opgepakt. En ik ga op zoek naar schrijvers die op hun favoriete schrijfplek op de foto willen. Het verzamelen van die foto’s zou wel eens even kunnen duren. Voorlopig zal het op mijn website nog wel even blijven wat het was: goed genoeg. Kijk maar. Maar het zou me nu wel eens kunnen gaan lukken naar beter en best te komen.

Labels:, ,

Groot Denkraam | 0646160919 | marja@grootdenkraam.nl | privacyverklaring

Groot Denkraam | Dirklangendwarsstraat 40 | 2611 JA Delft | 0646160919 | marja@grootdenkraam.nl | privacyverklaring